5 Nisan 2010 Pazartesi



kaçamak bir keder
sabahın sarı yüzü dönmeyince bu ölü şehirde

zavallı yalnızlığımı çıkarıp oturtuyorum odamın başucuna
                              bambaşka konuşuyor:
                                                                 içime ölüm kaçtı dedi

çıkmıyor..."

külümü savurdum dün gece
bak parmağımın ucunda

gidiyorum
arkamda bir hiç su döküyor yalnızığıma

                     beceriksizliğim küfür ediyor..

nasıl çıktığımı bilmiyorum evden,

dilimdeki yaraları hiç sormayın...
beynim dilimi vurmuş meğer..
bavulumda koca bir
araf....
yediğim giydiğim bir araf
cehenneme daha yakın muhtemel.

yıllardır gezindiğim bir sokak
           dilimle dilim arası yollar
sonsuza giderken "an" da büküldüğüm

merhamete kaçardı deli çocukluğum
saçından tutasım gelirdi zehir zemberek o yolları
                                                    susardım

kenar mahallenin suçlu yakışıklısıydı aklımdan çıkmayan yalnızlığım
                                özlemli,
sitemli

                                 acıydı çünkü bileşenim

mekanik mutluluğu reddedişim oldu çikolatalardan nefret edişim..
                 acı gitmenin çocuğuydu
                                          araf acının ..

dört beş kelimelik  bir yalınlığın arasında
kan kırmızısı evler yapıyordum yarın'a
                      mavi göğü delmiş de kanatır gibi...
sarı sabah kanadı kırmızıya 
hafif bir tebessümle baktı arafım yüzüme
suçluca.
              kaçtık sonra
   ikimiz...

Myk

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder